Motorları Maviliklere Süreceğiz
- Tarih:
Coğrafya kader midir bilemiyorum.
Yaşadığımız zaman ve coğrafya, birçok acıyı, kötülüğü aralıksız peş peşe takıp durmadan üstümüze üstümüze geliyor. Bu kadar kötülüklerin, haksızlıkların artarak yaşandığı bir coğrafyada yaşamak mı kader yoksa bunlara karşı mücadeleden vazgeçmemek mi kader bilemiyorum.
Bildiğim bir şey var; Edip Akbayram’dan “Motorları Maviliklere Süreceğiz” şarkısını ne zaman dinlesem içimde bir direniş muştusu beni bu yanlış kadere karşı mücadele etmeye teşvik ederdi.
Çocuklar inanın, inanın çocuklar
Güzel günler göreceğiz güneşli günler.
Motorları maviliklere süreceğiz
Güzel günler göreceğiz güneşli günler.

Kötülüklerin kader olduğu bu coğrafyada umudumu, anka kuşu yapıp kaf dağına uçurdum. Hayallerim hep canlı kalsın, takatim tükenmesin diye. Gel gör ki kaf dağına çıkamadım. Umudum Anka kuşu olmuş sırlara karışmıştı. Yıllardır arıyorum, okuyorum, yürüyorum. Bazen feryat ediyorum bazen isyan ediyorum bazen de kırk gün kırk gece durmadan koşuyorum. Tam umudumu, Anka kuşumu buldum sanıyorum bir seraptan uyanır gibi tekrar kaybediyorum. Yoruldum sanırım. Artık ne koşmak istiyorum ne de aramak. İyi şeyler düşünmek, iyilikler yapmak, iyi niyet beslemek hasta ediyor, beni yalnızlaştırıyor artık. Yaşlanıyorum sanırım. İçimde bir umutsuzluk türküsü çağlayıp duruyor. Artık bazı şeylerde değişiklik yapma zamanı geldi diye düşünmeye başladım.
Kötülerin ve kötülüklerin hüküm sürdüğü zamanda veya coğrafyada yaşamak, sürekli onların zafer türkülerini dinlemek ağrıma gidiyor. İnsanlığa dair tüm güzellikleri yüreğime gömüp yola düşme zamanı gelip geçmiştir diye düşünüyorum artık. Fazlada gecikmemek lazım. Tebdil-i mekânda ferahlık vardır. Tecrübe edilen şeyler kıymetlidir vesselam. O yüzden insana, umuda, adalete, merhamete dair ne varsa her şeyi yüklenip yola düşmek gerekir. Bu yola düşmekte yanlış olan bu kadere bir isyan olacaktır.
İnsana dair umudun tükendiği bu coğrafyada hayatı, dolu dolu yaşadım, yaşamakta istiyordum. Ama yavaş yavaş tükendiğimi hissediyorum. Sanırım hayatımda eksik olan bir şeyler var. O eksikliği geçte olsa fark etmek lazımdı. Bazı şeylere Bağlanmayacaksın. Misal bir arabayı uzun süre kullanmayacaksın. Bir şehre saplanıp kalmayacaksın. Bir fikre, ideolojiye saplanıp kafa yormayacaksın. Bir mekana, kendini hapsetmeyeceksin. Bir meslek ile ömrünü tüketmeyeceksin… Her ne kadarda bunların olması gerektiğini yazsam da kötülüklerin kader olduğu bu coğrafya veya zamanda hayat bana hep tersini yaptırdı.
Zaman ilerliyor ve yavaş yavaş yaşlanıyorum. Alışkanlıkları terketme zamanını, kaçırmamalı bence. Zamanı gelince bir delilik yapıp makas değiştirmek lazım. Yoksa zaman, her şeyin ilacı sözü çoğu zaman yaşanan olumsuzlukları kabullendirmekten öteye geçmiyor. Umudumuzu yani Anka kuşumuzu yitirmeden onu tüketmeden, zamanı yeniden kuşanmak lazım. Motorları maviliklere, gökyüzüne süreceğiz. Çocuklar gibi sevineceğiz.




