Ekmeği Ekmekçiye Vermek

Efendim geçenlere ne oldu?

Server Vakfı’nın düzenlediği, akşam 19’da başlayacak merhum Kemal Kelleci’yi dualarla yâd etme programı için Sıtkı Caney’le odamızdan çıktık. Yarım saat içinde İskitler’den Kızılay’a yetişemez miyiz? Hem de kaç defa. Kontak anahtarını çevirdim. Hır hır hır hır hır. Marş basmıyor. Yani motor çalışmıyor. Bir daha, bir daha. Yok.

“Akü bitmiştir hocam”

“Aküden olsa böyle olmaz, tık ses çıkmaz.”

Acaba neden?

Hiç böyle bir arıza vermemişti.

Belki bujidendir. Belki şarj dinamosundandır. Arkadaşlar meğer ne çok şey biliyorlar. Ben bunların hiç birini bilmem. Ne yapacağız şimdi? Arıza bir şekilde yapılır; üstelik İskit sanayisinin tam ortasındayız. Öbür yandan zaman daralıyor. Şimdi bununla uğraşamayız. Hem sonra gelecek usta bakalım arızayı bulacak, bilecek mi? Endişelenmemin haklı sebepleri var. Kaç kez aracımın bir arızasını düzeltmeye çalışırken kaç yerden arızaya yol açmışlardır. Kardeşim bilmiyorsan bilmiyorum de, yapamam de; daha büyük arızalara sebep olma, değil mi? Sizin de başınıza gelmiştir bu tür talihsizlikler.

Her şeye rağmen önemli değil, ama canınız sıkılıyor. Baktık, programın başlamasına 15 dakika kalmış. Üstelik programı yapan arkadaşlar, iki kelam etmemi talep etmişlerdi benden. Aracı garajda olduğu gibi bırakıp gitmeye karar verdik.

Program bitince sağ olsun sevgili oğlum Enes beni arabasıyla eve bıraktı. Tamircim Kenan Usta’yı  aradım. Kenan Usta Gölbaşı Sanayisinde Buğra Otomotiv’in sahibi ve ustası. Durumu anlattım. Sorusu üzerine anahtarı çevirince motor çalışacak gibi oluyor ama çalışmıyor diyince sabahleyin birlikte gitme kararı aldık. Hem arızaya bakacak, hem sabah çayımızı ofiste içecektik.

Ertesi sabah aracın kaputunu açtığımızda muhtemel arıza tahminlerine göre yanımıza aldığımız yedek parça ve takım taklavat elimizin altındaydı. Kontağı çevirdim; hır hır hır hır… Kenan Usta elinin ayasını göstererek kapatmamı işmar etti, ‘Anladım Hocam’. Beş dakikalık bir uğraşla devre dışı kalmış olan Krank Mili Sensörünü değişti. Araba saat gibi çalışmaya başladı. Sevindim, ustama teşekkür ettim. 

Basmayan marşı iki saniye dinleyip, tamam dedikten sonra tek dokunuşla ameliyat yapan bu ustaya teşekkür edilmez de ne yapılır? ‘Kenan Ustam’ dedim, ‘Teşekkür ederim. Masrafımız nedir, ne kadar ödeyeceğiz, bu ayrı bir konu ama tek dinlemeyle arızayı teşhis ve tek müdahalede problemi çözmen gösteriyor ki sen gerçekten bu işin ustasısın. Evvela bunun için tebrik ediyorum.”

Aynı zamanda mahalleden komşum olan Kenan Ustayla sıcak muhabbet eşliğinde çaylarımızı içtik.

Buradan çıkarılacak bir sürü ders var. Verdiğimiz sözde durma hassasiyetini elden bırakmamaktan, işimizi iyi yapmaya, işimizde ehil olmaya, işi ehil insanlara vermeye kadar birçok ders var. Böyle olunca müsterih yaşarsınız. Müsterih memnuniyetle, adaletle, huzurla.

Çocukluğumun Malatya’sında büyüklerimiz yeri geldiğinde işin ehline verilmesini tavsiye eden bir sözü sık tekrar ederlerdi: “Ekmeği ekmekçiye ver, bir ekmek de üste ver.” Altının kıymetini sarraf bilir. Yanlış giden birçok işimizin ana sebeplerinden biri işi ehline vermemek veya ehliyetsiz insanlara sorumluluk veya ayrıcalık vermek değil midir?

Sözün özü; kim ne ile uğraşıyorsa uğraşsın ama herkes kendi işini iyi yapsın azizim.