Geç Kalanların Sadeliği

İnsan sadeliğe hayallerini bırakır fakat yaşamak başkalarının baktığı yöne doğru akar. Bildiğimiz ezberlerden ilerlemek kolay yolun güveni ile sarmalar bizi. Halbuki dünya bir toz zerresi gibi savrulduğumuz ve konduğumuz yerde kimsenin fark etmeyeceği kadar küçük denklemlerde ilerler. Kendimizi büyüttüğümüz konumlandırmalar yaşamayı ertelediğimiz kıymetli anların alacaklısıdır. Hayatın bu ritmini sorgulatan yapımlardan olan 2022 yapımı Toscana filmi işte tam olarak genel geçerde kaybolmuş insanın sakinlikle buluşmasını anlatıyor. Michelin yıldızlı Danimarkalı şef Theo Dahl’ın yolunun Toskana’ya düşmesi ve burada, doğanın dinginliği içerisinde bir hayat ile karşılaşması geçmişteki yaşamını sorgulamaya vesile oluyor. Aslında bu sorgular insanda geç mi başlıyor diye de dipnot düşmeden edemiyor insan. Farkına varmak insanda zuhur ettiğinde, neleri kaybettiğini görüyorsun ancak buradaki mesele geçmişe üzülmemek mi yoksa geleceğe daha fazla hayal kırıklığı taşımamak mı işte asıl çıkmaz burada başlıyor.

Anlaşılmak mı yoksa kendini anlamak mı sorusu da hayati bir dilemma olarak karşımızda duruyor. Yeterince anlatınca fazlasıyla anlaşılacağız sanmaktan bilgi kibrine bulanmış olarak bulabiliyoruz kendimizi. Peki savunmasız mıyız yoksa elimizde olanları elimizin tersi ile itiyor muyuz? Burada sorgular kanyonunda etrafımızdaki yapılar sürekli yükseliyor. Bir çıkış kapısı bulmak bu kadar zor olmamalı diye düşündüren bir eser çıkıyor ortaya: Mustafa Kutlu Beyhude Ömrüm kitabında ertelediğimiz gerçekliğe kapı aralamamızın nasıl bir sonucu olabileceğine işaret ediyor. Geç kalmak mı yoksa yaşamın tamamı yetişemediğimiz ve yetişme imkanımızın olmadığı bir nehir akıntısı mı bilmecesiyle bizleri yolcu ediyor. Belki de uzak bir bilinmezlik yakın bir son ile ölümü çağrıştırıyor sadece.