Göründükçe Yok Olmak

Yaşadığımız dönem artık hızına yetişemediğimiz, yetişmeye çalıştıkça da bizi tükenmeye iten bir dönem. Bu tükenmeyi gelişen teknolojinin hayatlarımıza sunduğu imkânların yanında getirdiği tuzaklar ile tecrübe ediyoruz.

Bu tuzaklardan biri de şimdilerde özellikle elimizden düşürmediğimiz sosyal medyada görünür olma merakı. Bizden tüm hayatımızı ekran önünde yaşamamız bekleniyor, tüm şeffaflığı ile. Sonrasında, aynı tarz giyinen, aynı tarz konuşan, birbirlerinin aynısı gibi olmaya çalışan insanların oluşturduğu bir cehennemin içine düşüyoruz. Algoritmaların bize sunduğu örnekleri görüp sahip olamadığımız, ya da yapamadığımız şeyler için hayıflanıp duruyor, kendimizi mutsuzluk çukurunun içinde buluyoruz. Görünür olma isteğimiz aslında bizim özgürlüğümüzü elimizden alıp bizleri gönüllü mahkûmluğa itiyor.

Bugün sosyal medya senden sürekli kendini ifade etmeni, bir fikir beyan etmeni, görünür olmanı talep ediyor. Sana görünür olduğun, sergilendiğin oranda varsın, paylaşım yapmıyorsan yoksun diyor. Aslında insanlığımızı elimizden alıyor görünür olma arzumuz. Paylaşım yaptıkça seni ekranlardan görenler nasıl olduğuna dair yorumlar yapıyor ve sana dair merak duygularını gidermiş oluyorlar. Böylece insanlığımızın parçası olan ilişkilerimiz kayboluyor zamanla, çünkü nasıl olduğunu merak etmiyorlar, gösterdiğin kadarıyla biliyorlar.

Bize daha fazla bilginin, daha fazla paylaşımın, tüm yönleri ile görünür olmanın iyi olduğu söylendi ama sırlar, bilinmezlikler, mesafeler bizi biz yapan şeyler aslında, insanlığımızın yegâne sığınakları onlar.

Bu yüzden soruyorum; her şeyin gün yüzünde olduğu bir hayatı istiyor muyuz gerçekten?